Planina Tara
destinacije

Planina Tara

Planina Tara je jedna od naših najlepših planina i svakako jedan od najprivlačnijih predela Srbije. Masiv planine Tare nalazi se u zapadnoj Srbiji, u severozapadnom delu oivičen dubokim kanjonom reke Drine, dok mu se ogranci spuštaju ka kremanskoj dolini i dolini reke Đetinje, gde se oslanja na ogranke Zlatibora. Područje planine Tare sačinjava najzapadniju skupinu iz grupe Starovlaško-raških planina i, u širem smislu, sastoji se od tri podeone celine, donekle izdvojene rečnim dolinama ili prevojima. Tara u užem smislu ili Ravna Tara deo je masiva sa Kaluđerskim barama i krečnjačkom visoravni između reka Drina, Rača, Konjska reka, Beli Rzav i Derventa. Crni vrh se nalazi između suve granice Srbije i Bosne, te između sela Zaovine i Rastište. U vezi je sa Ravnom Tarom na prevoju Čemerište, a sa Zvijezdom na sedlu Predov Krst. Zvijezda se nalazi u trouglu između sela Rastište i Jagoštica u kanjonskog dela Drine. Najviši vrh je Kozji Rid sa 1.591 metara.

Na osnovu dugogodišnjeg proučavanja i istraživanja ovog područja, a radi zaštite izuzetnih prirodnih vrednosti koje ono poseduje, Skupština Srbije je 1981. godine posebnim Zakonom područja Tare proglasila za Nacionalni park. Planina Tara je poznato i tradicionalno letnje i zimsko rekreativno područje. Povoljni klimatski uslovi, veliki broj sunčanih dana i srednja visina oko 1.000 metara nadmorske visine su ono što je karakteriše. Planinu Taru proučavali su mnogi naučnici, prvi je bio Josif Pančić, koji je na ovoj planini 1875. godine otkrio endemsku vrstu četinara, nazvanu Pančićeva omorika.

Planina Tara Srbija

 

PLANINA TARA

Planina Tara je jedna od naših najlepših planina i svakako jedan od najprivlačnijih predela Srbije

Planina Tara

 

PLANINA TARA

Planina Tara je poznato rekreativno područje zbog povoljne klime i srednje visine od 1.000 m

Tara planina

 

PLANINA TARA

Radi zaštite izuzetnih prirodnih vrednosti koje Tara poseduje, 1981. je proglašena za Nacionalni park

Nacionalni park Tara

Tara je od 13. jula 1981. godine Nacinalni park, proglašena od strane Narodne skupštine Srbije i ohuhvata površinu od 19.175 hektara. Pretpostavlja se da su trijaski krečnjaci, na severnim stranama Tare u tercijeru bili obala Panonskog mora. Zbog povoljne klime i zabačenosti na Tari je opstao relikt i endemit balkanskog poluostrva Pančićeva omorika, kao i mnogi drugi spomenici prirode. Tara je uglavnom izgrađena od krečnjaka, prosečne nadmorske visine 1.000 do 1.200 metara. Reka Vrelo je najjače kraško vrelo u Nacionalnom parku, čija se voda uliva u Drinu posle tačno 365 m. Klima je izrazito planinska, leta sveža, a zime hladne sa dosta snega. Nacionalni park Tara je 80% područje šumskih ekosistema. Otkrivene su 34 šumske i 19 livadskih zajednica. 75% su mešovite sastojine smrče, jele i bukve. Pored Pančićeve omorike značajne su i mečja leska, tisa, božikovina, jeremičak, dervenski različak, božur, paprat rebrača...

Od 53 vrste sisara koliko ih je zabeleženo na Tari, najatraktivniji su mrki medved, divokoze koje na Tari žive i na 290 m nadmorske visine. Od 135 vrsta ptica 43 su selice, a posebno se ističu i najugroženije vrste poput orlova, sokolova i drugih grabljivica. U šumama Tare postoji više od 251 vrste gljiva, od kojih su 3 otrovne. Jedna od njih je Zelena pupavka, koja je najopasnija gljiva Evrope. Ribolov na vodama u Nacionalnom parku Tara predstavlja pravo uživanje. Njih nastanjuje oko 40 vrsta riba (mladica, lipljan, som, šaran...).

Područje NP Tara obiluje arheološkim nalazištima koja datiraju od neolita do srednjeg veka. Poznate su neke nekropole - stećci u Perućcu, ostaci srednjevekovnog utvrđenja Solotnik i manastir Rača, zadužbina kralja Dragutina Nemanjića iz 13. veka. Na Tari je obeleženo 18 planinarskih staza sa ukupnom dužinom od 120 km.

Biljni i životinjski svet

Tara je prostor čiste i netaknute prirode. Zahvaljujući njenim povoljnim klimatskim i geološkim faktorima, iskazuje izuzetno pozitivnu ulogu na život i zdravlje biljaka, životinja i čoveka. Vazduh, svojim kvalitetom i čistotom predstavlja neprocenjivu vrednost i pravu oazu zdravlja. Planina Tara, bogatstvom svog biljnog i životinjskog sveta, predstavlja riznicu sadašnjeg, ali i, na drugim mestima, davno izumrlog životnog blaga. Upravo ovde raste čuvena Pančićeva Omorika, relikt i endemit zaostao još iz praistorije i opstao samo na ovim prostorima. Omoriku je otkrio naš veliki naučnik Josif Pančić po kome je kasnije dobila ime 'Pančićeva Omorika'.

Pančićeva omorika (Picea omorika) je endemit područja Podrinja, zapadne Srbije i istočne Bosne (okolina Višegrada). Ime je dobila po srpskom botaničaru Josifu Pančiću koji ju je otkrio na planini Tari 1875. godine, kod sela Zaovine i Rastišta. Pančićeva omorika je tanko, vitko, do 50 metara visoko četinarsko drvo. Omoriku možemo smatrati živim fosilom u biljnom svetu, vrstom koja potiče iz tercijara. Gornje grane na stablu omorike povijene su naviše, srednje su skoro horizontalne, a donje su povijene ka zemlji, ali su vrhovi okrenuti uvis. Omorika se spušta do oko 400 m nadmorske visine, a penje se do 1.700 m. Uglavnom raste na krečnjaku, ponekada i na serpentinu. Pančićeva omorika ima srodne vrste u istočnoj Aziji i na severu Evrope i Azije, iz čega sledi da je omorika relikt iz tercijara. Praroditelji omorike bili su nekada široko rasprostranjeni u Evropi i Aziji. Ovo su potvrdili i fosilni ostaci vrste koja je veoma slična današnjoj omorici, te je nazvana Picea omorikoides. Naučni naziv omorika potiče od lokalnog imena za ovu četinarsku vrstu. Raste i na prostoru opštine Milići, tačnije u Rezervatu Pančićeve omorike 'Tisovljak'.

Pančićeva omorika

 

PANČIĆEVA OMORIKA

Pančićevu omoriku možemo smatrati živim fosilom u biljnom svetu, vrstom koja potiče iz tercijara

Mečja leska

 

MEČJA LESKA

Mečja leska (Corylus colurna) je drvo visine do 25-30m prisutno u Evropi, Maloj Aziji i Indo-himalajskoj oblasti

Zelena pupavka gljiva

 

ZELENA PUPAVKA

U šumama ima više od 251 vrsta gljiva, a Zelena pupavka je najopasnija gljiva Evrope

... i još ponešto o Tari

Jedna slovenska legenda kaže kako je planinu Taru, zbog svojih brojnih i neponovljivih prirodnih lepota, izabrao dobri bog Tar, da na njoj proživi svoj božanski život, a po kome je ova planina i dobila ime.