Maču Pikču
destinacije

Maču Pikču

Maču Pikču je sveti grad Inka, koji se nalazi na najvišem delu istočnih Anda, na istočnim padinama planinskog lanca Utubamba, na visini od 2.430 metara nadmorske visine. Smešten je na planinski grebem iznad Svete Doline, koja je 80 km severozapadno od Kuska, i kroz koji teče reka Urubamba. Većina arheologa veruje da je Maču Pikču izgrađen kao dom imperatora Pačakutija (1438 - 1472). Često se pogrešno navodi kao 'Izgubljeni grad Inka'.

Inke su izgradili imanje oko 1450. godine, ali ga napustili vek kasnije u vreme španskih osvajanja. Iako se lokalno znalo, Španci nisu znali za njega tokom perioda kolonizacije i ostalo je nepoznato spoljašnjem svetu pre nego što ga je američki istoričar Hajram Bingam pronašao 1911. godine. Većina spoljnih građevina je rekonstruisano kako bi turistima pružili bolji prikaz kako su građevine izgledale. Do 1976. godine 30% Maču Pikčua je renovirano. Proglašen je UNESCO Svetskom baštinom 1983. godine, a 2007. godine je proglašen jednim od Novih Sedam Svetskih Čuda. Sagrađen je u klasičnom stilu Inka, sa uglačanim kamenim zidovima. Njegove tri glavne građevine su Inti Watana, Hram Sunca i Soba Tri Prozora.

Maču Pikču grad Inka

 

MAČU PIKČU

Inke su izgradili imanje oko 1450. godine, ali ga napustili vek kasnije u vreme španskih osvajanja

Maču Pikču grad Inka

 

MAČU PIKČU

Maču Pikču je sveti grad Inka, koji se nalazi na najvišem delu istočnih Anda, na visini od 2.430 m

Maču Pikču Peru

 

MAČU PIKČU

Proglašen je UNESCO Svetskom baštinom 1983., a 2007. godine jednim od Novih Sedam Svetskih Čuda

ISTORIJA

Maču Pikču je izgrađen oko 1450. godine, na vrhuncu carstva Inka. Napustili su ga nešto više od veka kasnije, 1572. godine, kao rezultat španskih osvajanja. Moguće je da je većina naseljenika umrlo od boginja, koje su doneli posetioce pre španskih konkvistadora. Konkvistadori su zabeležili mesto Pikčo, ali ne postoje dokazi da su posetili i udaljeni grad. Sveto kamenje, koje su kokvistadori uništili na drugim mestima, je netaknuta u Maču Pikčuu. Mape koje su pronašli istoričari ukazuju da je Maču Pikču obeležen najranije 1874. godine. Iako se ovo naselje nalazi 80 km od Kuska, glavnog grada Inka, Španci ga nisu našli, pa ga nisu ni opljačkali ni uništili, kao što su uradili na drugim mestima. Tokom vekova, okolna džungla je rasla preko ovog mesta i samo nekolicina ljudi van oblasti su znala za njeno postojanje.

Hajram Bingam je bio američki istoričar i predavač na univerzitetu Jejl, mada nije bio učeni arheolog. 1909. godine, vraćajući se sa kongresa u Santjagu, putovao je kroz Peru i bio pozvan da istraži ruševine Inka kod mesta Čokekirao. 1911. godine je organizovao ekspediciju sa ciljem pronalaska poslednjeg glavnog grada Inka. Vođen lokalnim ljudima, on nije prepoznao Vilcabambu kao poslednji glavni grad, već je nastavio dalje i pogrešno procenio Maču Pikču kao 'izgubljeni grad Inka'. Kako je bio izgrađen na vrhuncu moći Inka, obiluje spektakularnom gradnjom. Tokom Bingamovih arheoloških studija, sakupio je različite artifakte koje je odneo nazad na Jejl. Jedan od istaknutijih je bio set ceremonijalnih noževa iz 15. veka izrađenih od bronze.

Arhitektura

Maču Pikču je podeljen na dva dela - urbani i poljoprivredni. Hramovi su građeni u gornjem, dok su skladišta u donjem delu. Arhitektura je prilagođena planinskom predelu. Oko 200 građevina poređano je na šrioke paralelne platoe oko velikog centralnog trga. Veliki platoi korišćeni su u poljoprivredne svrhe i napredni sistem kanala omogućavao je navodnjavanje zemljišta. Brojno kameno stepenište isklesano u zidovima omogućavalo je pristup različitim nivoima ove oblasti. Pretpostavlja se da je istočni deo bio stambeni. Zapadni, odvojen trgom, bio je za religijske i ceremonijalne svrhe. Taj deo sadrži Torreon, masivni toranj koji je korišćen kao osmatračnica. U prvoj zoni se nalaze glavna arheološka blaga: Inti Watana, Hram Sunca i Soba Tri Prozora. Povećeni su Inti, njihovom bogu Sunca. Stambena oblast je mesto gde su živeli ljudi nižih klasa. Obuhvatala je skladišta i proste kuće. Bogatije delove su nastanjivali viši staleži, sa redovima kuća. Kuće od mudraca (amautas) bile su okarakterisane crvenkastim zidovima, a zona princeza (ñustas) imala je trapezoidne sobe.

Inti Watana kamen

Kamen Inti Watana je jedan od mnogobrojnih ritualnih kamenja u Južnoj Americi. Ovo kamenje je poređano da pokazuje direktno ka Suncu tokom zimskske kratkodnevnice. Ima najverovatnije dolazi iz jezika Kečua: inti znači 'Sunce', a wata- znači 'da veže'. Sufiks -na proističe iz imenica za alatke ili mesta. Tako da inti watana bukvalno znači instrument ili mesto da 'veže Sunce'. Inke su verovale da kamenje drži Sunce na mestu tokom godišnjih putanja po nebu.

Izgradnja

Centralna građevina koristi klasični stil arhitekture Inka, sa uglačanim kamenim zidovima. Inke su bile majstori građevinske tehnike kojom su uklapali kamene ploče, veoma precizno sečene, jednu sa drugom bez upotrebe maltera. Deo planine gde je izgrađen Maču Pikču uslovljavao je nekoliko povoljnih i nepovoljnih faktora. Najočigledniji nepovoljni faktor su bile seizmičke aktivnosti. To je činilo beskorisnim korišćenje maltera i sličnih građevinskih materijala. Međutim, Inke su kamenje ređali tako da su preko 200 građevina uspešno sagrađene na planini. Vrata i prozore su ojačali praveći ih u trapezoidnom obliku. Prilikom zemljotresa kamenje se dovoljno pomeralo da spreči urušavanje građevina. Drugi nepovoljni faktor bila je jaka kiša. Da bi odlili kišnicu i sprečili blatna klizišta, eroziju i poplave, Inke su koristili kamenje, pesak i zemlju kako bi upili vodu i sprečili je da se slije niz planinu.

... i još ponešto o Maču Pikčuu

Bingamov tim je iskopao oko 40.000 artifakta, koje su odneli na Jejl radi istraživanja, uključujući mumije, keramiku, srebrne statue, nakit i kosti.

Inke su bili eksperti u građevinskoj tehnici, blokove kamena su sekli tako precizno, da su se uklapali međusobno čvrsto bez ikakvog maltera.

Neverovatna tehnika građenja umanjila je posledice zemljotresa, jer su se trapezoidni zidovi bez maltera dovoljno pomerali da tako sačuvaju građevine od urušavanja.

Maču Pikču ima pristup izvorima i dovoljno plodne zemlje da su mogli da uzgajaju hranu za četiri puta više ljudi nego što je tu ikada živelo.

Maču Pikču je podeljen na urbani i poljoprivredni deo. U gornjem delu grada živeli su vladari i hramovi su građeni, a u nižem delu su bili radnici i stovarišta.

Inke su napravile put do Maču Pikčua, i danas na hiljade turista idu tim putem, na velikoj nadmorskoj visini, za koji im treba 2-5 dana.

Dosta nosača koji putuju stazom Maču Pikčua spavaju sa bilstavim metalnim predmetom ili ogledalom pod sobom. Veruju da odbija duhove koji dolaze iz zemlje. Većina vodiča i nosača tvrdi da je u nekom trenutku iskusilo osećaj 'povlačenja' iz njihovih šatora od strane duhova prošlosti.

Za ulazak u same ruševine postoje pravila. Jedno od manje poznatih je da ne smete biti obučeni u tradicionalne nošnje dugih zemalja.